Sikora uboga
barc developer opinie W środkowej Europie można ją pomylić tylko z sikorą czarnogłowa. Sikora uboga ma na głowie połyskliwą, czarną czapeczkę, na skrzydłach brak jasnych plam. Oba gatunki są trudne od odróżnienia, chyba że zobaczymy je obok siebie oświetlone słońcem. Głos „pistje\" i „cje dee dee\". Środowisko: Lasy łęgowe, wilgotne lasy liściaste, parki, ogrody; nie lubi mokradeł. Lęgi: Para trzyma się razem cały rok. W marcu ptaki zaczynają się interesować zmurszałymi drzewami, a samiec śpiewa wtedy przyjemnie brzmiące piosenki. Zajmują swoje terytorium lęgowe i przepędzają z niego inne sikory ubogie. Najczęściej na gniazdo wybierają dziuplę w zmurszałym pniaku na wysokości 0,5-2,0 m. Samica uprząta dziuplę, w razie potrzeby wykuwa nową i przynosi wyściólkę. Często dziupla nie ma nawet wielkości pięści. Wejściem może być szczelina szerokości zaledwie 22 mm lub dziurka do 35 mm średnicy. W Europie Środkowej wyprowadzają zwykle jeden lęg, czasami dwa, ale już z mniejszą liczbą jaj. Składanie jaj w kwietniu i maju; wysiadywanie 13-15 dni, w zniesieniu jest 7-9 jaj; pisklęta przebywają w gnieździe 17-19 dni. Pożywienie: Latem owady i pająki, którymi rodzice karmią młode; prócz tego trochę oleistych nasion. W zimie więcej nasion, szczególnie z orzeszków olchy. Częsty gość przy karmnikach. Jest jedyną sikorą, która bierze kilka okruchów naraz do dzioba i odlatuje z nimi, aby schować je pod korą. Często zapomina o schowkach ale znajduje je przez przypadek, stale kręcąc się wokół tych samych miejsc. Cegła
