język duński Jasno obrzeżone pióra tułowia przypominają łuski; samce mają białą, a samice szarobiałą półobrożę na szyi. Na ziemi skaczą dużymi susami. Młode po opuszczeniu gniazda przypominają podioty kwiczołów. Po pierzeniu w sierpniu i we wrześniu upodobniają się do samic, ale są nieco jaśniej ubarwione, a obroża jest ledwie zaznaczona. Trochę mniejsze od kosów - długość 24 cm wobec 25 cm u kosa. Głos: „tak tak\". Środowisko: W Alpach i Karpatach w jasnych lasach, głównie na obszarach położonych na wysokości 1400-1700 m n.p.m., także w piętrze kosodrzewiny; na północy w lasach świerkowych, w lasach bagiennych i przy północnej granicy drzew w tundrze. Lęgi: Śpiew przypomina śpiew kosa, ale nie jest tak dźwięczny, mniej urozmaicony i krótszy. Drozd obrożny buduje typowe dla drozdów gniazdo, zwykle nisko, rzadko powyżej 2 m, w lasach świerkowych, na północ od granicy drzew także na ziemi. Gniazdo buduje tylko samica, dane dotyczące udziału samca w lęgu są rozbieżne. Jeden, czasem dwa lęgi w roku, od kwietnia do czerwca. W zniesieniu są zwykle cztery, czasami pięć jaj. Wysiadywanie trwa 14 dni, a po następnych 14 dniach młode opuszczają gniazdo. Prezentacje maturalne

Skype